هارون در كنار پيكر پاك امام كاظم ( ع ) بانگ سر دادند : ( اين موسى بن جعفر است كه رافضه در بارهء او عقايد انحرافى داشتند و او را قائم مىدانستند ، اينك او مرده است ، به او بنگريد ! ) . اين مسأله ضربات سختى را بر پيكر جنبش مكتبى فرود آورد و امتحان و آزمايشى دشوار براى هواخواهان اين جنبش بود ، ولى به لطف الهى حكمت و فلسفه اين امر به زودى آشكار شد و آن حكمت چيزى نبود ، جز اينكه پس از مرگ هارون ، بدون قيام ظاهرى و خونريزى ، اوضاع سياسى تا حدّى به نفع شيعيان تغيير كرد ، تا آنجا كه مأمون عباسى براى محبوب كردن خود نزد شيعه امام رضا ( ع ) را به وليعهدى خود برگزيد . امّا متأسفانه در زمان امامت امام كاظم ( ع ) وحشت و ترس شديدى بر جامعه حاكم گشت و شيعيان گروه گروه راهى زندان و مسلخ مىشدند و امام كاظم ( ع ) چاره‌اى جز تقيّه و مبارزه مخفيانه نداشت و چه بسا لقب كاظم اشاره به شيوهء زندگى آن حضرت و تقيّه و فرو خوردن خشم و غيظ در برابر فشارها و دردهاى آن دوران ، داشته باشد . امام موسى بن جعفر دير زمانى در زندانهاى بنى عباس بسر برد ، چون دستگاه حاكم از قيام آن حضرت هراس بسيار داشت و چون هيچ يك از حاكمان و طاغوتها نمىخواستند اشتباهى را كه يزيد در به شهادت رساند علنى سيد الشهداء مرتكب شد ، تكرار كنند ، ترجيح مىدادند ائمه را با حبس و ترور مخفيانه از سر راه خود بردارند و ظاهرا وانمود كنند كه امامان شيعه به مرگ طبيعى از دنيا رفته‌اند . امّا على رغم اين تمهيدات و زندانها و شكنجه‌هايى كه عليه امام كاظم ( ع ) به كار رفت ، آن حضرت انديشهء شيعى را تا عمق دستگاه حكومت نيز نفوذ داد ، تا آنجا كه على بن يقطين وزير و مشاور هارون از شيعيان و هواخواهان سرسخت امام كاظم ( ع ) بود كه با سياست تقيّه و پنهان كارى سياسى در دراز مدّت توانست در اصلاح وضع امّت بكوشد و سياست امام كاظم ( ع ) در آن دوران اختناق اين بود كه به جاى تغيير سريع و كودتاگونه در رأس هرم قدرت و عهده‌دارى مستقيم مسئوليّت حكومت ( به دليل فشار دولت حاكم و عدم پختگى و آمادگى لازم مردم ) با نفوذ در عمق دستگاه حاكم و جاى دادن افراد صالح مكتبى در مراكز قدرت در صدد اصلاح و تغيير وضع امّت باشند .